Mustafa Çeşme

Hayat Hikayesi

21 Ekim 1978’de, Hasan ve Müzeyyen Çeşme’nin ikinci çocuğu, ilk oğulları olarak dünyaya geldi. Nurtopu gibi bir oğulları olmuştu. Ablası, onu doğduğu andan itibaren çok sevdi; gözünü üstünden hiç ayırmadı. Biraz büyüyünce yaramazlığıyla meşhur oldu. Evden kaçıp kaybolmalar, araba kaçırıp yine ablasına yakalanmalar… Aile içinde hep anlatılan, gülümseten anılar bıraktı ardında. Hayatı da biraz böyleydi zaten: hareketli, cesur, yerinde duramayan. Zaman geçti. Ablasının izinden giderek Ege Üniversitesi’nde Tarım Ekonomisi okumaya başladı. Bir de üstüne İngilizce hazırlık okudu — ileride yeğenine hava atmak için iyi bir bahanesi olacaktı. Mezun oldu, işine başladı, kendi yolunu çizdi. Birkaç sene sonra yeğeni oldu. Çok iyi anlaştılar. Sonra ilk görüşte Füsun yengeme aşık oldu.Ankarada nişan, Denizlide nikah, Ankarada düğün, Denizlide düğün olmak üzere 4 törenle dünya evine girdiler. Biricik aşkıyla evlenmişlerdi, artık çok mutlulardı. Yeğeniyle aralarındaki bağ öyle güçlüydü ki, Füsun yengemle nişanlarında bile yeğeni aralarına girip “dayım gidiyor” diye onları ayırmaya çalışmıştı. O sahne, bugün bile yüzlerde aynı tebessümü bırakır. Sonra baba oldu. Artık dünyanın en mutlu insanı o olmuştu. Babalık da çok yakışmıştı O'na. İlk çocukları Ela dünyaya geldi. Tombiş yanaklı, minnacık bir bebekti. Babası onu çok sevdi; sevgisini gizlemeyi hiç bilmedi zaten. Ardından oğlu Eren doğdu. Bir de oğlu olmasıyla, “paşam” dediği bir evladı daha vardı artık; mutluluğu katlandı. Derken o gün geldi çattı. Mayıs 2021’de dünyamız altüst oldu. Kimse inanmak istemedi. Ben hiç inanamadım sonunun böyle olacağına. Ama oldu. Ve hayat, acımasızca devam etti. 11 Ocak 2025’te hikâyemiz bitti. Ama aslında bitmedi. Çünkü geride sevgi bıraktı, kahkahalar bıraktı, anlatılacak anılar, özlenecek bir eş, bir kardeş, bir dayı, bir baba, bir evlat bıraktı. Ve bazı hikâyeler, son cümlesi yazılsa bile kalplerde yaşamaya devam eder.